15 dagen lang, 100 kilometer per dag in de benen. Met de wind in haar haren, haar trouwe knuffelmascotte Bauke in de stuurtas en de hele wereld die voor haar openligt. Dit jaar fietste Proudsister Marit van der Veer in haar eentje naar Wenen. Een indrukwekkende prestatie, maar voor Marit draait het om veel meer dan kilometers maken. Het is het ultieme bewijs van wat haar lichaam, na borstkanker en een dubbele amputatie in 2018-2019, allemaal weer kan: het ervaren van vrijheid na borstkanker.
Tekst: Clary Scheres
Van prestatiedrang naar puur genieten
Wielrennen is al sinds 2009 Marits grote passie. In de jaren voor haar ziekte fietste ze Transalpen, beklom ze de Alpe d’Huez en maakte ze tochten op Mallorca. Maar waar het toen vooral draaide om sportieve prestaties, de snelste tijden en de steilste bergen, is haar perspectief compleet veranderd.
“Eerder dacht ik altijd: ‘Anderen kunnen dit ook’ of ‘Het had sneller gekund’. Nu ben ik me er heel bewust van dat het niet vanzelfsprekend is dat ik dit kan,” vertelt Marit. “Mijn lijf is misschien niet meer het mooiste lijf, maar het is wel fucking sterk. En daar ben ik ontzettend trots op. Ik ben nu minder bezig met de finish halen en meer met wat ik onderweg meemaak.
Met vallen en opstaan
Die trots kwam er niet zomaar. Toen Marit na haar behandelingen weer op de fiets stapte, wilde ze direct door op haar oude niveau. Ze stapte weer in bij haar snelle wielrengroep, maar raakte overtraind.
“Ik ben in het begin heel hard voor mezelf geweest. Ik wilde té snel. Maar je moet jezelf toestaan om te accepteren dat het op een ander niveau mag. Al pak je de fiets voor 20 kilometer in je complete wielrenoutfit: dat mag! Het gaat erom dat je iets doet wat je echt leuk vindt en dat je trots bent op wat je lijf heeft doorstaan.”
Anekdotes van de weg: ontlading, ontmoetingen en Bauke
Het moment dat Marit echt voelde dat ze weer ‘terug’ was, was tijdens haar eerste grote solofietsreisna haar borstkankerperiode, ze fietste in 2024 naar Berlijn. “Ik wist toen nog niet of ik het kon, zo veel dagen achter elkaar lange afstanden fietsen. De hele reis bleef ik dat spannend vinden. Bij de Brandenburger Tor stond een vriendin op me te wachten. De ontlading was zó groot, ik heb zo gehuild. Ik was zo trots op mijn lijf: ik kan dit gewoon weer! Daarna fietste ik een stuk geruster in 2025 naar Kopenhagen en dit jaar naar Wenen.”
Marit reist het liefst alleen. “Dan kan ik mijn eigen tempo kiezen, pauzeren wanneer het mij uitkomt en zo veel foto’s maken als ik wil. Daarnaast sta je dan als soloreiziger ook veel meer open voor je omgeving en mensen om je heen. Je hebt de mooiste ontmoetingen. Zo ontmoette ik onderweg een Australische man die fietste om een stressvolle werkperiode achter zich te laten. Hij deelde mini-pinnetjes uit Australië uit aan iedereen die hij tegenkwam.”
En echt alleen is Marit eigenlijk nooit, dankzij haar mascotte Bauke: een giraffe in een fietspakje. “Bauke is een reismaatje waar je geen last van hebt. Als ik in mijn eentje ga eten, zet ik hem bij mijn bord. En als ik er even doorheen zit, maak ik grappige foto’s van hem. Dat helpt me over een dood punt heen!” Via Polarsteps deelde ze haar avontuur met het thuisfront: “Het voelde alsof er heel veel mensen met me mee reisden.”
—
Ik zing heel veel tijdens mijn fietsvakanties. Soms alleen in mijn hoofd, soms gewoon hardop. Eén van mijn lievelingsliedjes is ‘Dagen van geluk’ van Esther Groenenberg. Het refrein luidt:
‘Lik je wonden, plak je band – Durf te fietsen naar de wolken
Zie de berg als een ravijn – Laat het vallen, laat het los
Kijk vooruit, vergeet je zorgen – Tel je dagen van geluk’
Comfort en vrijheid na borstkanker
Na een borstreconstructie waar ze zich niet goed bij voelde, koos Marit er bewust voor om ‘plat’ door het leven te gaan. In de zoektocht naar een prothese die paste bij haar actieve levensstijl, liep ze met siliconenprotheses tegen problemen op. Het zware gewicht klapte open bij het voorovergebogen racen en op gewone dagen gaf het gewicht haar nek- en schouderklachten. Bovendien vond ze de siliconenprotheses erg warm en zweterig, niet comfortabel. Ze kwam uiteindelijk uit bij de Qups van ProudBreast, en die draagt ze nu dagelijks.
Om haar sportieve doelstelling te ondersteunen, doneerden we vanuit ProudBreast een Active Qup aan Marit — en daar is ze mee op de fiets gestapt. Met succes: “Het zachte, ademende stofje van de nieuwe Qups is echt heel fijn voor het fietsen. Het voelt licht en comfortabel en het materiaal blijft droog, precies wat je nodig hebt als je uren op de pedalen staat.”
Marits tips voor vrouwen die weer willen bewegen:
- Zoek jouw eigen manier: Sport op een manier die voor jou comfortabel voelt. Marit fietst lange tochten graag alleen, omdat ze dan geen druk voelt om anderen bij te houden. Kortere ritten fietst ze graag samen met maatjes van haar fietsclub. Voor jou is dat misschien juist wel samen met een vriendin.
- Geen druk, wel plezier: Dwing jezelf niet naar de sportschool als je daar niks aan vindt. Kies een sport waar je echt blij van wordt.
- Investeer in comfort: Ga je wielrennen of fietstochten maken? Investeer in een écht goede fietsbroek, laat een zadelmeting doen om drukpunten te voorkomen en gebruik anti-schuringscrème bij warme of lange ritten.
- Kies lichte impact: Fietsen is een fijne, laagdrempelige sport. Het is mild voor je gewrichten en je bepaalt volledig je eigen tempo. Met 25 kilometer heb je al een heerlijke tocht achter de rug.
- Wees lief voor je lijf: Vergelijk jezelf niet met wie je was voor je ziekte. Kijk naar wat je nú kunt en wees trots op de veerkracht van je lichaam.
En als je er dan bent? Dan voelt het zo…
‘Ik kom steeds dichter bij het centrum, tot ik bij de Stephansdom sta voor Dé Foto. Daar speur ik wat rond, op zoek naar Betrouwbare Types. Die vind ik in een Engels gezin. Ik vraag ze een foto te maken, leg uit dat ik 1.500 kilometer gefietst heb en ineens staan de tranen in mijn ogen. En in die van de Engelse mevrouw. Ik. Ben. Er. En wat is dat weer geweldig. Dat ik dít kan, nu al voor de derde keer. Dat ik dit kán. Dat ík dit kan. Ik ben supertrots op mezelf.’
Als Marit ’s ochtends de straat uit fietst met haar bepakking, voelt ze elke keer weer die ultieme vrijheid. “Het idee dat je je tasjes aan je fiets hangt, de straat uit fietst en dat de hele wereld voor je openligt… Dat maakt me elke keer weer trots en dankbaar.”
