Nayomi had een moeder met borstkanker. Ze woonde op dat moment net weer thuis waardoor ze het hele herstelproces heel bewust meemaakte. We spreken vaker dochters, in ons team zijn Ienke en Simone dochters van moeders die borstkanker hadden. Daarom delen we graag eens die kant van het verhaal. Moeder Noortje en dochter Nayomi delen samen in een tweeluik samen hun ervaringen. Het verhaal van Noortje lees je hier. In deze blog geeft dochter Nayomi een inkijkje in hoe zij ervaren heeft dat haar moeder ziek werd en nu weer het leven viert.
“Ik maakte gelijk al een valse start bij de diagnose.” Ze hadden altijd al een nauwe band, moeder en dochter. Maar precies toen haar moeder naar het ziekenhuis ging vanwege een onschuldige cyste, was Nayomi zo druk met haar werk dat ze vergat een berichtje te sturen om haar moeder succes te wensen. Iets wat zij normaal altijd deed. Die avond kreeg ze bij thuiskomst te horen dat haar moeder borstkanker had. Het nieuws sloeg in als een bom. Zou haar moeder het overleven? Hoe zou de behandeling verlopen? Zou ze haar borst verliezen?
Ik ging zorgen voor mijn moeder met borstkanker
“Ik stapte gelijk in de eerste valkuil.” Doordat Nayomi in de zorg werkte, nam ze automatisch de rol van verzorger op zich, in plaats van die van dochter. “Het was fijn dat ik wist wat ik moest doen en dat ik veel voor haar kon betekenen, maar ik zelf raakte een beetje op de achtergrond. Ik zag bijvoorbeeld hoe mijn moeder met borstkanker steeds zieker werd en haar haar begon uit te vallen. Stiekem veegde ik dan de uitgevallen haren met mijn sok weg, omdat ik wist hoe belangrijk haar haar voor haar was en ik haar het verdriet wilde besparen van de uitval ervan. En de chemotherapie, dat maakte diepe indruk op me. Je weet dat de behandeling je moeder moet helpen, maar tegelijkertijd maakt het haar ook heel ziek. Soms moest ik haar met een spuugzakje onder de arm naar de auto begeleiden zodra de behandeling voorbij was.”
Hele praktische huiselijke dingen werkten wel heel fijn: een boodschapje doen, de was, of even samen naar boven lopen. Dan voelde ik me weer meer gewoon. Toch had Nayomi als dochter liever steun gezocht bij haar ouders, en meer willen delen over wat de situatie met haar deed. Maar juist bij haar zieke moeder, vond zij het lastig om ruimte te maken voor haar eigen emoties. Het was fijn geweest als er een plek was geweest die daarin meer ondersteuning kon bieden.
Ik had gewild dat ik me had kunnen uiten
Toen we hoorden dat het slecht nieuws was, hebben we goed met elkaar gesproken. We hebben het gehad over hoe de behandeling eruit zou gaan zien. In gedachten ga je alle scenario’s langs: wat als dit gebeurt, wat als dat gebeurt. Nayomi merkte dat ze in een overlevingsstand terechtkwam en onbewust haar emoties begon weg te drukken. Ze kon haar verdriet niet meer goed voelen, wat zich af en toe uitte in paniekaanvallen. “Ik had gewild dat ik had kunnen uiten wat ik voelde en waar ik mee zat, dan had ik er nu misschien minder last van gehad.” Pas toen iedereen langzaam uit die overlevingsstand kwam, besef je hoeveel stress je hebt ervaren en welke impact dat heeft gehad. “Mensen om je heen begrijpen soms niet dat verdriet en angst weken, maanden of zelfs jaren later nog tot uiting kunnen komen”.
Ik wou mijn moeder met borstkanker beschermen
Als gezin hebben we een hechte band. Dat is mooi, maar het maakt de situatie ook extra intens. Zo probeerde haar moeder zich groot te houden door haar emoties op de achtergrond te houden, om het gezin niet te belasten. Tegelijkertijd hielden Nayomi en haar vader zich sterk, om hun moeder met borstkanker te ontzien. “Je wilt je moeder niet laten zien hoe bang je bent om haar te verliezen, omdat ze waarschijnlijk dezelfde angst heeft. Hiervan hebben we geleerd dat het belangrijk is om te blijven praten, dan vertrouw je elkaar sneller.”
”TIP - Je leert elkaar meer vertrouwen door te delen welke emoties er bij je naar boven komen, zelfs als dat pijnlijk is.
EMDR therapie helpt me meer te leven vanuit vertrouwen
Echt vertellen hoe het met haar ging was lastig thuis. De onzekerheid over de ziekte van haar moeder en hoe dit proces zou verlopen, was slopend. Nayomi besloot net als haar moeder met borstkanker om hulp te zoeken en begon met EMDR-therapie. Onder begeleiding van een psycholoog keerde ze terug naar situaties die veel indruk op haar hadden gemaakt. Wat ze daaruit leerde, is dat ziekte of overlijden dingen zijn die je niet kunt controleren of sturen. “Dit vind ik erg lastig om los te laten, omdat ik merk dat controle voor mij heel belangrijk is.” Tijdens de EMDR-therapie leerde ze dat ze die controle niet heeft. Binnenkort kiest ze voor een langdurige behandeling, om beter te leren omgaan met haar behoefte aan controle en om meer vanuit vertrouwen te leven.
Hoe mijn moeder betrokken is bij ProudBreast, maakt mij trots
Noortje werd thuispaspunt bij ProudBreast, nadat zij alle behandelingen had afgerond. Sinds zij thuispaspunt is en de Qups draagt, merken Nayomi en de rest van haar familie dat haar moeder zich weer meer trots en vrouwelijk voelt. “Mama oogt sinds het dragen van de Qups zelfverzekerder. Doordat ze zich weer meer vrouw voelt. Mama gaat uit haar comfortzones door als model mee te gaan naar lingerie winkels en foto’s van zichzelf te maken. Dat maakt me enorm trots. Mama durft nu veel opener te zijn door haar verhaal en foto’s te delen. Ze heeft weer een beetje een decolleté en ik zie dat dit haar goed doet. Ik deel direct alles via mijn sociale media en wil haar ook laten zien hoe trots we op haar zijn. Ondanks dat zij een borst mist, mag zij zichzelf zijn en zichzelf laten zien!”
Ik had het fijn gevonden lotgenoten te ontmoeten
“Zelf heb ik ondersteuning van instanties erg gemist. Op het moment dat je alle drie uit elkaar valt, kun je elkaar bijna niet meer helpen, dan is er hulp van buiten nodig.”Nayomi hoopt dat er in de toekomst een zelfhulpgroep komt, waar lotgenoten elkaar kunnen ontmoeten. Een plek waar je de dochter, zoon, moeder of vader van iemand anders kunt ontmoeten, om te praten over het proces waar je doorheen gaat. Op dit moment zijn er inloophuizen waar zulke thema’s ook bespreekbaar zijn, maar niet iedereen voelt zich daar prettig bij. “Het zou mooi zijn als er vanuit het ziekenhuis een aanbod komt, waarin je als naasten met elkaar in contact kunt komen.”
Carpe diem
“Natuurlijk schiet het nu alles achter de rug is ook wel eens door mijn hoofd “Wat als ik zelf ziek wordt?” Maar net als haar moeder beseft Nayomi nu juist ook dat het leven kort is en dat je ervan mag genieten. “Waarom je hele leven sparen om leuke dingen te doen als je met pensioen bent, terwijl je misschien je pensioen niet eens haalt?” Vroeger spaarde ze om in de toekomst leuke dingen te doen, maar nu lukt het haar beter om in het hier en nu te leven en zichzelf ook nú leuke dingen te gunnen. “Leuke dingen plannen, zoals naar een musical gaan of lekker op vakantie.” Om dit te bekrachtigen, lieten zij en haar moeder samen een tatoeage zetten met de tekst: carpe diem, wat ‘pluk de dag’ betekent. Wat de toekomst brengt, weten we niet, en soms kunnen we best angstig zijn over wat er nog gaat komen. Toch heeft het ziek zijn ook geholpen om niet alleen bezig te zijn met wat nog moet komen, maar juist meer te genieten van wat er nu al is.
Moeder Noortje deelt ook haar verhaal, over hoe zij haar weg vond en ervoor kiest om het leven te vieren. Lees hier haar kant van dit moeder-dochter tweeluik.
