Woorden geven aan je eigen proces, je gedachten, je gevoelens en je eigen unieke bewandelde pad. Tijdens en na borstkanker. Cindy voelde twee jaar geleden tijdens het douchen een knobbeltje in haar borst. Het ergste bleek waar te zijn, uitgezaaide borstkanker. Dat was een duidelijk keerpunt in haar leven waar ze de liefde voor bloggen ontdekte. Voor haar was het schriftelijk vastleggen van het proces een manier van emotieverwerking, háár manier van emotieverwerking.
Waar het allemaal begon
In mei 2022 kreeg ik verschrikkelijk nieuws. Mijn wereld stortte compleet in. Tegelijkertijd had ik ook het gevoel dat ik sterk moest blijven voor mijn omgeving, want je hebt geen keuze. Je gaat de strijd aan. Zo ging ik ook mijn strijd aan.
Een vriendin adviseerde mij om mijn verhaal te delen met mijn directe kring. Door het schrijven van een blog. Ze zei: “Als er iets gebeurt hoef je maar één keer je verhaal te schrijven en is iedereen meteen op de hoogte.” Ik zag daar wel de voordelen van in. Dat kan veel tijd en energie schelen. Wat ik me toen nog niet realiseerde, is dat mijn informatieverstrekkende berichten zouden ontpoppen tot een uitgebreide rode draad door mijn leven en die van anderen.
Mijn manier van verwerken
Al snel merkte ik dat het vertalen van mijn hoofd naar het toetsenbord een uitlaatklep was. Mijn manier van verwerken is eigenlijk altijd al praten en schrijven geweest. Met een vader als hoofdredacteur kon dat ook eigenlijk niet anders. Hij leerde me om makkelijk te schrijven en te praten. Dat werpt nu zeker zijn vruchten af.
Als kind hield ik ook al veel dagboeken bij. Het onder woorden brengen en opschrijven van mijn gedachten was dus niks nieuws voor mij. Ik besloot te beginnen met bloggen om zo iedereen op de hoogte te houden die dat graag wilde. Maar ik begon niet zomaar te schrijven. Nee, er zat altijd wel een bepaalde gedachtegang achter. Ik vraag mezelf van tevoren af: wat moet de insteek worden van de blog? Ga ik van me afzeiken als het allemaal even tegenzit, of wil ik dat de blogs ook educatief zijn? Ik heb een boodschap die ik graag over wil brengen. Dat is de kern. Bijvoorbeeld een leermoment, een belangrijk inzicht, een uitslag of een emotioneel moment. Ik probeer daar een mooi verhaal van te maken, ook met luchtige dingen erdoorheen. Ik wil het vooral niet te lang en negatief maken. Al wil ik ook de realiteit niet uit het oog verliezen en vooral alles eerlijk bij naam noemen waar ik tegenaan loop.
De rode draad
Het eerste jaar heeft echt in het teken gestaan van overleven. Mijn leven stond compleet stil. Alles wat ik mentaal niet kon verwerken op het moment dat ik het schreef, kan ik nu allemaal teruglezen en verwerken op mijn eigen manier en tempo. Soms is het ook best confronterend om letterlijk te lezen hoe donker het leven kan zijn, maar het brengt me nu achteraf zoveel. De blogs vormen echt een rode draad in het herstelproces en het terugvinden van mezelf. Ik loop nu soms tegen dingen aan, dan lees ik mijn blog terug en dan denk ik: het is heel logisch dat ik nu deze gevoelens en emoties ervaar. Ik ben heel erg blij dat mijn hele proces zwart op wit staat. Ik krijg door de blogs mijn gevoel weer terug en daar ben ik echt ontzettend dankbaar voor.
‘Aha’ momentjes
Het letterlijk onder woorden brengen of opschrijven van mijn gedachten en gevoelens zorgt voor verhelderende en nieuwe inzichten. Door mijn gedachten te visualiseren en er zinnen van te maken ontstaan er van die ‘aha’ momentjes. Het kan ook mega confronterend zijn. Soms weet je van tevoren nog niet zo goed hoe je je voelt, maar door er letterlijk woorden aan te geven kun je daar achter komen. Dit gebeurt vaak onbewust, totdat ik zo’n ‘aha’ momentje heb. Dan begrijp ik mezelf opeens. Ik ben benieuwd of dit bij anderen ook zo werkt, bijvoorbeeld wanneer je een dagboek bijhoudt. Het kan jezelf zo erg helpen bij het verwerken van emoties en gevoelens en het omgaan met situaties. Tuurlijk hoeft dat niet op dezelfde manier. Het is jouw persoonlijke reis en pad, het is helemaal oké wanneer je ervoor kiest om het op een andere manier te doen en jouw proces voor jezelf te houden.
Humor
Tijdens mijn werk in de zorg maakte ik heftige dingen mee. Om met deze situaties om te gaan heb je humor nodig. In de zorg gebruiken we echt ontzettend zwarte humor. Deze zwarte humor gaat voor veel mensen te ver, maar dit is een goede manier voor ons om te ontladen. Het is ook een vorm van relativeren, hoe moeilijk dat ook is. We hebben soms geen keuze. Het is dat of al deze heftige gebeurtenissen met je meedragen. Dat kan een mens niet aan denk ik. Dus deze humor en manier van heftige situaties verwerken neem ik ook mee in mijn blogs.
Een doel in mijn leven is echt het geven van complimentjes aan anderen. Zeiken kunnen we allemaal, maar mensen complimenteren lijkt soms wel een unicum. Ik stopte de kernboodschap van een specifiek blog samen met de humor en een positieve mindset in een potje. Dit mixte ik dan even goed door elkaar en voilà, daar was de basis van mijn blogs. Deze mix maakt het leven momenteel voor mij, maar ook zeker voor mijn naasten, een stukje lichter en dat gun ik echt meer mensen.
Ik heb wel een leuk voorbeeld van de humor die voor mij werkt. Mijn zus en ik gingen samen een zwemprothese kiezen. Deze prothese is hol van binnen en mijn zus legde de prothese op de kop in haar hand. Ze zegt vervolgens: “Goh Cin, op een moment dat je een feestje geeft en je komt een borrelschaaltje te kort, dan heb je er in elk geval altijd eentje voor nood!” Dit soort momenten maakt het voor mij luchtig en hierdoor kan ik goed relativeren.
De weg van de meeste weerstand
Eigenlijk ben ik de kanker enorm dankbaar. Tegenwoordig gooi ik dat hardop de lucht in, voor iedereen die het maar horen wil, want het is echt de keiharde waarheid. Ik ben niet meer wie ik voor de borstkanker was en daar ben ik blij mee. Het heeft me zo ongelofelijk veel positieve dingen gebracht, zoals bijvoorbeeld het bloggen. Het heeft me ook ontzettend veel opgeleverd in de communicatie met mijn naasten. Ik wist eerst niet hoeveel tijd ik nog had. Daarom ben ik goed gaan nadenken over alle ‘unfinished business’. Ik kwam tot de conclusie dat ik dat moest aangaan, kiezen voor de weg van de meeste weerstand. Deze moeilijke gesprekken moesten gevoerd worden. Nu voelde ik pas de druk. Wat als het straks te laat was? Deze gesprekken hebben zo ontzettend veel voor mij en voor hen veranderd. Alles is gezegd. Dat geeft rust. Dat had ik van tevoren nooit verwacht.
Het boek
Het bloggen gaat zo goed, het voelt zo fijn en lekker, hier wil ik wat mee doen. Er komt een boek, of het nou voor de buitenwereld is of alleen voor mezelf, er komt een boek. Ik ben begonnen met het schrijven van een verhaal om de blogs heen. De diepgang die ik niet kwijt kon in de blogs kan ik nu wel uitgebreid toevoegen en nog meer zicht geven in mijn proces. Als ik ook maar één iemand zou kunnen helpen of een goed gevoel kan geven met mijn verhaal, is me dat al heel veel waard. Misschien dat ik met mijn boek mensen die door een moeilijke tijd gaan, een beetje verlichting kan meegeven. Al is het maar als herkenning.
Ik merk dat er door het bloggen ineens allemaal deurtjes open gaan. Het brengt me op veel plekken en bij bijzondere mensen, dat had ik echt nooit verwacht. Zo is dit een mooi voorbeeld van zo’n deurtje. Jullie geven mij de gelegenheid om mijn verhaal te doen. Misschien lezen mensen dit die iets aan mijn verhaal hebben of geïnspireerd raken. Daar doe ik het voor!
Ben je benieuwd naar de blogs van Cindy? Lees ze hier!
