Op 5 juli springt Coosje (49) in het water van de Rotterdamse haven. Het is de vierde keer dat ze meedoet aan de City Swim. Twee keer eerder zwom ze voor het goede doel, zonder eigen kanker ervaringen. Maar dit jaar markeert een nieuwe mijlpaal. Waar ze vorig jaar, nog midden in haar herstel, zij aan zij met haar zoon zwom, duikt ze nu solo het diepe in. Het is haar ultieme statement van herwonnen kracht na borstkanker.
Tekst: Clary Scheres
De weg terug naar het water
Sporten is altijd de rode draad in het leven van Coosje geweest. Marathons, triatlonnen en twee keer eerder de City Swim; haar lichaam deed wat zij wilde. Tot de diagnose in 2024 alles op zijn kop zette. Omdat haar twee zussen al borstkanker hadden gehad, was Coosje alert, maar de tumor kwam toch als een mokerslag. Wat volgde was een amputatie links, uitzaaiingen in de oksel, chemo en bestralingen. “Ik was topfit en volop in training. Omdat ik al zo ver was met mijn voorbereidingen, heb ik vlak voor mijn operatie nog een 1/8e triatlon op de Utrechtse Heuvelrug gedaan. Die had ik in elk geval ‘in de pocket’.”
Vorig jaar, toen de kanker nog vers in haar systeem en haar geheugen zat, zwom ze de 1,5 kilometer voor het eerst ‘na de diagnose’. Dat deed ze samen met haar 16-jarige zoon, die voor zijn moeder in actie kwam. “Dat was ontzettend emotioneel,” vertelt Coosje. “We hebben er 45 minuten over gedaan. Samen lachen en huilen in het water, vlak langs het Erasmus MC waar ik mijn bestralingen kreeg. Dit keer ging de kanker ineens over mezelf. Het was de eerste keer dat ik voelde: ik ben er nog.”
De ‘nieuwe ik’ ontdekken
“Tijdens de chemo is alles een roes. Je haar wordt er in de keuken door je kinderen afgeschoren en je denkt: het moet maar. Pas achteraf besef je de impact. Dat je in de spiegel kijkt en denkt: wie is deze vrouw met die korte krullen en dat veranderde lijf? Ik ben mezelf niet meer.” Nu, een jaar later, is het tijd voor de volgende stap. Hoewel Coosje haar oude leven terug wilde, leerde ze dat ‘de oude ik’ niet meer bestaat. “Je moet die versie van jezelf durven loslaten om de nieuwe jij te ontdekken. Ik heb met een medisch psycholoog gewerkt om dat te verwerken. Sporten helpt me om die nieuwe balans te vinden. In het water ben ik gewichtloos en tellen de littekens even niet.”
De Garmin-poster: Regie tijdens de chemo
Dat Coosje een doorzetter is, bleek al tijdens haar chemotherapie. Ze vond een unieke manier om verbonden te blijven met haar sportieve identiteit. Elke dag dwong ze zichzelf om naar buiten te gaan. “Ik zette mijn Garmin-horloge op ‘wandelen’ en maakte buiten een foto van wat ik zag. Soms liep ik maar een half uurtje, maar ik klokte het. Als het een dag niet lukte, bleef het vakje leeg. Al die foto’s bij elkaar zijn nu een poster geworden. Het was mijn motivatie om niet op te geven. Het herinnert me eraan waar ik vandaan kom.” Diezelfde regie pak ik nu terug in het zwembad en in de haven.”
Sporten met een Qup
Zelfvertrouwen in het water is voor Coosje essentieel om haar eigen stijl te ‘ownen’. Al snel na haar operatie stapte ze over op de SoftQup. “Ik was die tijdelijke protheses zo zat, en voelde me niet goed genoeg om een afspraak te plannen voor een volledige aanmeting. Dus bestelde ik online Qups. Ik voelde me gelijk veel fijner. Vooral voor het sporten is het ideaal; je gooit hem na afloop gewoon in de was.”
De eenzaamheid van het opbouwen
Hoewel het zwemmen goed ging, valt het hardlopen haar zwaar. “Dat is echt een ander verhaal. Je bouwt niets meer op zoals vroeger. Door de chemo en de hormoontherapie ben ik zeven kilo aangekomen, ik houd vocht vast en ben sneller buiten adem. Vroeger liep ik na maanden rust zo weer 5 kilometer; nu moet ik elke training plannen. Eerst bewegen tegen de stijfheid, dan een combinatie van wandelen en rennen, en daarna een half uur bijkomen.”
Het lastigste vindt Coosje de onzichtbaarheid van haar strijd. “Als ik bijvoorbeeld train voor 5 kilometer rennen, begrijpen en zien mensen niet altijd dat het me zoveel meer kost en zoveel meer van me vraagt dan voor mijn kankerbehandelingen. Je ziet het niet aan de buitenkant. Ik ben bang voor de veroordeling: dat mensen een vrouw zien met wat extra gewicht en een rood hoofd die loopt te hijgen, zonder dat ze weten dat ik herstellende ben. Ik durf ook nog niet op een shirt te zetten dat ik een ‘survivor’ ben. Dat voelt als het noodlot tarten. Ik voel me nog niet altijd een winnaar, ik ben nog volop aan het knokken.”
Een leven zonder bucketlist
Coosje’s boodschap aan andere vrouwen is even nuchter als krachtig: “Probeer te genieten, hoe suf het ook klinkt. Toen ik ziek werd, kon ik zeggen: ik heb mooie reizen gemaakt, ik heb een goede band met mijn kinderen (19, 17 en 15 jaar). Ik had geen openstaande bucketlist. Dat gaf rust. Mijn enige doel nu is om mijn kinderen te zien opgroeien en mijn leven weer leuk op te pakken, ook al is het met minder grote sportieve prestaties.”
“Ik doe mee, en daar ben ik trots op”
Op 5 juli zwemt Coosje niet voor een recordtijd, maar voor de verbinding met haar eigen kracht. Met inmiddels meer dan €1300,- aan opgehaald sponsorgeld voor het Erasmus UMC op zak, duikt ze het water in. “Mijn advies aan anderen? Wacht niet op een bucketlist. Richt je leven zo in dat je nu al doet wat je gelukkig maakt. En als je weer begint met sporten: wees trots op elke stap of slag, hoe langzaam het ook gaat. Je doet het toch maar even.”
Steun Coosje!
Coosje is een rolmodel voor iedereen die na een diagnose de weg terug naar zichzelf zoekt.
Wij supporten haar met een donatie en een Aqua Qup!
Wil jij haar ook steunen? Doneer dan via haar actiepagina voor de Rotterdam City Swim op 5 juli en help mee aan essentieel kankeronderzoek.
